قفس،
برای پرنده امیدوار،
فرصتی برای فکر کردن به آزادی،
برای پرنده ناامید،
فرصتی برای فکر به مرگ.
« فاطمه علیزاده »
برایت خانه ای می سازم؛
آلونکی زیبا،
اطرافش چمن و درخت
و خورشیدی که هرگز خاموش نمی شود
در آسمان آبی.
برایت خانه ای می سازم
که اطرافش چمن باشد
و خورشیدی
که هرگز خاموش نمی شود.
ای نقطه بیچاره من!
« محمدعلی صفائی »
اندوه کاشته شده در درونم،
خمیازه می کشد گاهی؛
ولی هرگز امید،
هرگز،
نه خمیازه می کشد
و نه رهایم می کند.
« تیری بباوی »